Πάτρα: Η οδύσσεια δυο Πατρινών που αθωώθηκαν μετά από οκτώ χρόνια

Δημοσιεύτηκε: 19/10/2020 - 08:05

Οκτώ χρόνια χρειάστηκε, για να αποτινάξουν το στίγμα των ληστών δυο νεαροί Πατρινοί που κατηγορήθηκαν, πως το 2012 διέπραξαν ληστεία σε βάρος 45χρονης τότε γυναίκας, στην Παραλία Πατρών.
 
Το Μονομελές Εφετείο Κακουργημάτων Πατρών, προ ημερών έκρινε αθώους τους κατηγορούμενους. Απόφαση που τους αποδίδει πλέον «καθαρούς» και με τη σφραγίδα του νόμου στην κοινωνία. Δυο άνδρες που μέσα σε μια στιγμή και από μια λάθος, αναγνώριση του θύματος -όπως κρίθηκε από το δικαστήριο- ανετράπησαν οι ζωές τους και ήρθαν αντιμέτωποι με τη διάπραξη κακουργήματος και το ενδεχόμενο επιβολής καθείρξεως, από 5 έως 15 χρόνια.
 
ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ
3η Οκτωβρίου 2012 - Ωρα 4.45π.μ.: Γυναίκα κατευθύνεται στο αυτοκίνητό της για να μεταβεί στην επιχείρηση της. Λίγα μέτρα από το σπίτι της δέχεται επίθεση από δυο άνδρες που κινούνται πεζοί και δεν έχουν καλύψει τα χαρακτηριστικά των προσώπων τους. Τη σπρώχνουν και την ρίχνουν στο οδόστρωμα. Παίρνουν την τσάντα της που περιείχε το χρηματικό ποσό των 2.000 ευρώ και τρέπονται σε φυγή. Το περιστατικό καταγγέλλεται στην Αστυνομία από το θύμα. Στην Ασφάλεια Πατρών, αναγνωρίζει ως δράστες τους δυο άνδρες, που αρνούνται την κατηγορία. Συλλαμβάνονται και οδηγούνται στον εισαγγελέα, όπου τους ασκείται δίωξη για ληστεία. Μετά την απολογία τους στην ανακρίτρια, αφήνονται ελεύθεροι με περιοριστικούς όρους -απαγόρευση εξόδου από τη χώρα, εμφάνιση στο Αστυνομικό Τμήμα κάθε μήνα και καταβολή χρηματικής εγγύησης- μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσης.
 
ΑΝΑΚΟΥΦΙΣΗ
Με ανακούφιση υποδέχθηκαν την ανάγνωση της απόφασης που έβαζε τέλος στην πολυετή και επίπονη περιπέτειά τους, οι μέχρι τότε κατηγορούμενοι. Σήμερα διατηρώντας την ανωνυμία τους, για προφανείς λόγους, μιλούν στην «ΠτΚ» μέσω του δικηγόρου τους, του πατρινού ποινικολόγου Γιάννη Αποστολόπουλου. «Είχαμε δηλώσει από την πρώτη στιγμή την αθωότητά μας. Σε καμία περίπτωση δεν πιστεύαμε ότι θα καταδικαστούμε. Εμφανιστήκαμε άλλωστε αυτοβούλως στην Αστυνομία γιατί δεν είχαμε να κρύψουμε κάτι. Μάλιστα έχουμε υποβάλλει μήνυση εναντίον της, για ψευδή καταμήνυση και συκοφαντική δυσφήμιση, υπόθεση που αναμένεται να εκδικαστεί» και προσθέτουν «ταλαιπωρηθήκαμε, διασυρθήκαμε και εκτεθήκαμε στην κοινωνία, χωρίς να έχουμε κάνει αυτό για το οποίο μας κατηγόρησαν».
 
ΕΠΙΜΟΝΗ
«Επιμέναμε πως δεν έχουν καμία σχέση. Η περιγραφή που είχε δώσει για τα φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά των δραστών ήταν τελείως διαφορετική. Επέμενε όμως στη δήθεν αναγνώριση. Ασκήθηκε δίωξη κατά των εντολέων μου για και μετά από μια «οδύσσεια» 8 ετών, με πολλές δικαστικές αναβολές από την πλευρά του θύματος, η υπόθεση εκδικάστηκε και αθωώθηκαν, με σύμφωνη πρόταση και της εισαγγελέως της έδρας», δηλώνει στην «ΠτΚ» ο κ. Αποστολόπουλος και επισημαίνει:
«Εκτιμώ πως η αθωωτική απόφαση, δεδομένου πως ακόμα δεν έχουμε στα χέρια μας το σκεπτικό του δικαστηρίου, στάθηκε στις διαφοροποιήσεις που είχαν οι φυσιογνωμίες των εντολέων μου από την πρώτη κατάθεση του θύματος στην οποία περιέγραφε τους πραγματικούς δράστες. Δεν είχε εντοπίσει κανένα χαρακτηριστικό, παρά ταύτα επέμενε μέχρι και την ημέρα του δικαστηρίου, πως ήταν αυτοί που τέλεσαν τη ληστεία σε βάρος της».
 
«ΓΟΛΓΟΘΑΣ»
Ολα αυτά τα χρόνια, τους «έτρωγε» το άγχος και η στεναχώρια, βρέθηκαν αν και είχαν λευκά ποινικά μητρώα, να έχουν «ανοικτούς λογαριασμούς» με τη δικαιοσύνη. Ηταν ελεύθεροι, οι περιορισμοί όμως που τους είχαν επιβληθεί για κάτι που υποστήριζαν με σθένος και δεν ήταν άλλο από την αθωότητα τους, αποτελούσε «δαμόκλειος σπάθη» καθώς η ώρα της δικαίωσης αργούσε.
Η θέλησή τους να τελειώσει αυτή η περιπέτεια ήταν μεγάλη. Συνέχιζαν τη ζωή τους και εργάζονταν κανονικά. Ο ένας παντρεύτηκε και έγινε πατέρας, ενώ ο δεύτερος ετοιμάζεται να ανέβει τα σκαλιά της εκκλησίας. «Ο ένας εκ των δυο, συνέχιζε να εργάζεται και μετά την απολογία του στην ανακρίτρια στην ίδια εργασία του. Ο εργοδότης του τον εμπιστεύτηκε, συνέχισε να του προσφέρει εργασία, παρά το γεγονός πως κατηγορείτο για ληστεία», αναφέρει με ιδιαίτερο νόημα ο κ. Αποστολόπουλος.
 
Η ΕΜΜΟΝΗ
Στην ερώτηση γιατί στοχοποιήθηκαν εξαρχής τα συγκεκριμένα πρόσωπα από το θύμα η εκτίμηση του συνηγόρου υπεράσπισης είναι πως «ενδεχομένως είχε εγκλωβιστεί στην αρχική της εσφαλμένη αναγνώριση και σε κάποια προσωπική αντιδικία που είχε μ' έναν εκ των κατηγορουμένων. Ζούσαν στην ίδια περιοχή και είχε διατυπωθεί κατ' επανάληψη η όχλησή της από τη διέλευσή του με μηχανή μεγάλου κυβισμού. Ανθρώπινο είναι να υπάρχει εσφαλμένη αναγνώριση αλλά όχι η εμμονή και η επιμονή σε μια λάθος αναγνώριση, όταν δεν είχε «πετύχει» κανένα φυσιογνωμικό από τα έντονα χαρακτηριστικά των εντολέων μου».
Μεταξύ των επιχειρημάτων που τέθηκαν κατά την ακροαματική διαδικασία από την υπεράσπιση των κατηγορουμένων ήταν το εξής: Και οι δυο μένουν στην ίδια περιοχή με το θύμα, πως ήταν δυνατόν να πήγαιναν να ληστέψουν τη γειτόνισσα τους έχοντας ακάλυπτα τα χαρακτηριστικά τους;
 
ΤΟ ΑΠΟΔΕΙΚΤΙΚΟ ΤΗΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗΣ
Η διαδικασία της αναγνώρισης, αδιαμφισβήτητα κρίνεται ως αποδεικτικό μέσο για την έκβαση μιας υπόθεσης, στη συγκεκριμένη περίπτωση όμως ήταν το στοιχείο που - αν και λανθασμένα όπως αποδείχθηκε - οδήγησε στη δίωξη των νεαρών Πατρινών, καθώς το θύμα στα πρόσωπα τους, «είδε» τους δράστες της επίθεσης που είχε δεχθεί. «Αντιλαμβάνεστε πως πρέπει να αξιολογηθεί, το πώς πρέπει να λειτουργεί, ως αποδεικτικό μέσο η αναγνώριση. Είναι σημαντικό στοιχείο, όχι όμως το ακρογωνιαίο σε μια υπόθεση, σε μια ποινική δίκη» δηλώνει ο κ. Αποστολόπουλος και συνεχίζει «Πρέπει να εξετάζεται με πάρα πολύ προσοχή, πολλές φορές και οι έμπειροι αξιωματικοί της Ασφάλειας, δεν δίνουν την πρέπουσα βαρύτητα επί της διαδικασίας, δεδομένου πως υπάρχει ολόκληρη επιστήμη σε σχέση με την ψυχολογία του θύματος και τη διαδικασία της αναγνώρισης. Αρκεί να σας πω ότι τους εντολείς μου, τους έθεσαν προς αναγνώριση ανάμεσα σε δυο άτομα -αστυνομικούς- με διαφορά ηλικίας 20 ετών, από αυτή των πελατών μου. Οπως καταλαβαίνετε και κάποιος που δεν έχει καμία σχέση, με την υπόθεση και μόνο ηλικιακά που προσεγγίζει στον δράστη, μπορεί να βρεθεί στο επίκεντρο».
Πόσα εύκολα λοιπόν ένας αθώος μπορεί να βρεθεί στη φυλακή από λάθος κρίση, ακόμα και εάν υπάρχουν στοιχεία που να πιστοποιούν το αντίθετο; «Στη συγκεκριμένη περίπτωση η δικαιοσύνη έδειξε σωστά αντανακλαστικά, γιατί δεν προφυλακίστηκαν. Ληστεία με αναγνώριση που δεν προφυλακίζονται οι δράστες, δεν είναι κάτι σύνηθες. Η εξέλιξη της υπόθεσης τους δικαίωσε», απαντά ο κ. Αποστολόπουλος.